چه بگویم سحرت خیر ؟ تو خودت صبح جهانی
من شیدا چه بگویم؟ که تو هم این و هم آنی
به که گویم که دل از اتش هجر تو بسوخت؟
شده ای قاتل دل ، حیف ندانی که ندانی
همه شب سجده برارم که بیایی تو به خوابم
و د ران خواب بمیرم که تو ایی و بمانی
چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریش ام
بنویسم ولی افسوس نخوانی که نخوانی
من و تو اسوه ی عالم شده ایم باب تفاهم
که من ام غرق توام و تو به تمنای کسانی
به گمانم شده ای کافر و ترسا شده ای
کایتی از دل شیدایی مسلمان تو نخوانی
بشنو صبح بخیراز من درویش و برو
که گر هم تو بمانی غم ما را نتوانی
دل دلی را میبرد دل دل کنان در کوی دل
دل دلی دلبر که باشد دل رود برسوی دل
دل دهم آن دلبری را دل برد از هر دلی
دلبری را دل دهم تا دل زند بر خوی دل
دل رباید هر دلی را هر دل دلبسته را
دل برآن دل می‌نهم تا دل نهد بر روی دل
گر دلی دلخون کند دل را برآن دل دل مبند
دل که دلبندش شود بیهوده دل در پوی دل
هر دلی دلبر نمای دلربا دل میبرد
آن دلی را دل بدان تا دل رود پهلوی دل
این دل دلخسته دل دل میکند تا دل دهد
عاقبت گم می‌شود در های دل در هوی دل
ﺟُﻠﺒﮏِ ﺳﺎﯾﻪﻧﺸﯿﻦِ ﺳﻨﮓ
ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽِ ﻟﻐﺰﺍﻥِ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ،
ﻣﺎﻫﯽ
ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩﯼ ﻫﻔﺖﺁﺳﻤﺎﻥِ ﺑﻠﻨﺪ،
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻫﻮ،
ﻭَ ﺁﻫﻮ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﯽ...!
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ؟
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪ
ﺗﺎ ﺟُﻠﺒﮏ ﻭ ﻣﺎﻫﯽ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﻫﻮ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ.
تیر برقی چوبیم در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا
ریشه ام جا مانده در باغی که صدها سرو داشت
کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا
امدم خوش خط شود تکلیف شبها، آمدم
نور یک فانوس باشم پیش پای روستا
یا دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بوسه می زد کد خدای روستا
حال اما خود شنیدم از کلاغی رو سیم
قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا
کاش یک تابوت بودم ، کاش ان نجار پیر
راهیم میکرد قبرستان به جای روستا
قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهم می کند دیزی سرای روستا
من که خواهم سوخت ، حرفی نیست اما کدخدا
تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا