می کند آخـر مـرا رسـوا، غـمِ  پنهـانی ام
ظاهـری شـادم ، نقـابی بـر رُخِ بارانی‌ ام

روزگاری عـاشقی راسِخ قـدم بـودم ، ولی
لـرزه‌ هـای عشقِ تـو شد باعثِ ویرانی ام

حرف هـایم در گلـو دیگر امـانـم را بُـرید
یک نفس مهلت بده، بعداً بکن قربانی‌ ام

عاشقت بودم و چشمانت چه حاشا میکند
ای زلیخا زل بـزن... من یوسفِ زندانی‌ ام

عـاقبت مانندِ من، سر در گریبـان میشوی
تـا ابـد یـادت بمـاند، مصرعِ پـایـانی ام

امشبی بـا مـن بمان، در جشنِ شام آخرم
با شرابِ خون و نان، پایان بده مهمانی‌ ام

عزیز نسین


گیاه اگر خواهم شد
چمنزاری شوم ای کاش
هشدار! شوکرانی نه

غبارِ راه اگر خواهم شد
ماشینِ عروس بر من گذر کند
شنی‌های* پولادین نه

کودکانِ شاد روی تنم بدوند
نه آن‌که می‌گریزد و نه آنی که در پی‌اش
سربازها نه

خشت اگر خواهم شد
در مدرسه‌ها بگذاریدم
در زندان‌ها نه

نفسی اگر بر جای ماند از من
سوتِ سرخوشی سر دهد ای کاش
زنهار! سوتِ پاسبان را نه

قلم بسازید از من، قلم
قلمی برای نوشتنِ شعرهای عاشقانه
برای حکمِ مرگ نه

پس از مرگم باید زندگی کنم در برگِ‌بوها
زنهار!
در سلاح‌ها نه!

عزیز نسین


گیاه اگر خواهم شد
چمنزاری شوم ای کاش
هشدار! شوکرانی نه

غبارِ راه اگر خواهم شد
ماشینِ عروس بر من گذر کند
شنی‌های* پولادین نه

کودکانِ شاد روی تنم بدوند
نه آن‌که می‌گریزد و نه آنی که در پی‌اش
سربازها نه

خشت اگر خواهم شد
در مدرسه‌ها بگذاریدم
در زندان‌ها نه

نفسی اگر بر جای ماند از من
سوتِ سرخوشی سر دهد ای کاش
زنهار! سوتِ پاسبان را نه

قلم بسازید از من، قلم
قلمی برای نوشتنِ شعرهای عاشقانه
برای حکمِ مرگ نه

پس از مرگم باید زندگی کنم در برگِ‌بوها
زنهار!
در سلاح‌ها نه!

اگر دوباره جنگ شد  ، بگو که دوست داریم

که دیر می شود برای بغض انتحاری ام 


اگر دوباره جنگ شد، شلوغ تر که شد بیا

که در میان دودها کمی ببوسمت تو را


تنفس دهانی ات ،اگر که میدهد نجات

درودها به جنگ ، خسته بودم از مذاکرات


مرا کمی نگاه کن نگو گناه می کنیم 

نگو درست این نبود اشتباه می کنیم


اگر دوباره جنگ شد ، به وقت زخم خوردنم

مرا ببوس لااقل ،میانه های مردنم


استاد شهریار

چه بگویم سحرت خیر ؟ تو خودت صبح جهانی 

من شیدا چه بگویم؟ که تو هم این و هم آنی 


به که گویم که دل از اتش هجر تو بسوخت؟

شده ای قاتل دل ، حیف ندانی که ندانی 


همه شب سجده برارم که بیایی تو به خوابم

و د ران خواب بمیرم که تو ایی و بمانی 


چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریش ام

بنویسم ولی افسوس نخوانی که نخوانی


من و تو اسوه ی عالم شده ایم باب تفاهم

که من ام غرق توام و تو به تمنای کسانی


به گمانم شده ای کافر و ترسا شده ای

کایتی از دل شیدایی مسلمان تو نخوانی 


بشنو صبح بخیراز من درویش و برو

که گر هم تو بمانی غم ما را نتوانی