دل دلی را میبرد دل دل کنان در کوی دل

دل دلی دلبر که باشد دل رود برسوی دل

دل دهم آن دلبری را دل برد از هر دلی

دلبری را دل دهم تا دل زند بر خوی دل

دل رباید هر دلی را هر دل دلبسته را

دل برآن دل می‌نهم تا دل نهد بر روی دل

گر دلی دلخون کند دل را برآن دل دل مبند

دل که دلبندش شود بیهوده دل در پوی دل

هر دلی دلبر نمای دلربا دل می‌برد

آن دلی را دل بدان تا دل رود پهلوی دل

این دل دلخسته دل دل میکند تا دل دهد

عاقبت گم می‌شود در های دل در هوی دل

سید علی صالحی

ﺟُﻠﺒﮏِ ﺳﺎﯾﻪﻧﺸﯿﻦِ ﺳﻨﮓ
ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽِ ﻟﻐﺰﺍﻥِ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ،
ﻣﺎﻫﯽ
ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩﯼ ﻫﻔﺖﺁﺳﻤﺎﻥِ ﺑﻠﻨﺪ،
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻫﻮ،
ﻭَ ﺁﻫﻮ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﯽ...!
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ؟
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪ
ﺗﺎ ﺟُﻠﺒﮏ ﻭ ﻣﺎﻫﯽ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﻫﻮ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

از سخن چینان شنیدم اشنایت نیستم 

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم 

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم 

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از ان می زیستم 

تیر برقی چوبیم در انتهای روستا 

بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا

ریشه ام جا مانده در باغی که صدها سرو داشت

کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا 

امدم خوش خط شود تکلیف شبها، آمدم 

نور یک فانوس باشم پیش پای روستا

یا دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند

پیکرم را بوسه می زد کد خدای روستا 

حال اما خود شنیدم از کلاغی رو سیم 

قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا 

کاش یک تابوت بودم ، کاش ان نجار پیر

راهیم میکرد قبرستان به جای روستا

قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است 

بد نگاهم می کند دیزی  سرای روستا

من که خواهم سوخت ، حرفی نیست اما کدخدا

تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا

دختران شهر
به روستا فکر می‌کنند

دختران روستا
در آرزوی شهر می‌میرند

مردان کوچک
به آسایش مردان بزرگ فکر می‌کنند

مردان بزرگ
در آرزوی آرامش مردان کوچک می‌میرند

کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ‌کس به خانه‌اش نمی‌رسد!