اگر دوباره جنگ شد ، بگو که دوست داریم
که دیر می شود برای بغض انتحاری ام
اگر دوباره جنگ شد، شلوغ تر که شد بیا
که در میان دودها کمی ببوسمت تو را
تنفس دهانی ات ،اگر که میدهد نجات
درودها به جنگ ، خسته بودم از مذاکرات
مرا کمی نگاه کن نگو گناه می کنیم
نگو درست این نبود اشتباه می کنیم
اگر دوباره جنگ شد ، به وقت زخم خوردنم
مرا ببوس لااقل ،میانه های مردنم
چه بگویم سحرت خیر ؟ تو خودت صبح جهانی
من شیدا چه بگویم؟ که تو هم این و هم آنی
به که گویم که دل از اتش هجر تو بسوخت؟
شده ای قاتل دل ، حیف ندانی که ندانی
همه شب سجده برارم که بیایی تو به خوابم
و د ران خواب بمیرم که تو ایی و بمانی
چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریش ام
بنویسم ولی افسوس نخوانی که نخوانی
من و تو اسوه ی عالم شده ایم باب تفاهم
که من ام غرق توام و تو به تمنای کسانی
به گمانم شده ای کافر و ترسا شده ای
کایتی از دل شیدایی مسلمان تو نخوانی
بشنو صبح بخیراز من درویش و برو
که گر هم تو بمانی غم ما را نتوانی
دل دلی را میبرد دل دل کنان در کوی دل
دل دلی دلبر که باشد دل رود برسوی دل
دل دهم آن دلبری را دل برد از هر دلی
دلبری را دل دهم تا دل زند بر خوی دل
دل رباید هر دلی را هر دل دلبسته را
دل برآن دل می‌نهم تا دل نهد بر روی دل
گر دلی دلخون کند دل را برآن دل دل مبند
دل که دلبندش شود بیهوده دل در پوی دل
هر دلی دلبر نمای دلربا دل میبرد
آن دلی را دل بدان تا دل رود پهلوی دل
این دل دلخسته دل دل میکند تا دل دهد
عاقبت گم می‌شود در های دل در هوی دل
ﺟُﻠﺒﮏِ ﺳﺎﯾﻪﻧﺸﯿﻦِ ﺳﻨﮓ
ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽِ ﻟﻐﺰﺍﻥِ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ،
ﻣﺎﻫﯽ
ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩﯼ ﻫﻔﺖﺁﺳﻤﺎﻥِ ﺑﻠﻨﺪ،
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻫﻮ،
ﻭَ ﺁﻫﻮ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﯽ...!
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﺪ؟
ﻭَ ﺁﺩﻣﯽ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪ
ﺗﺎ ﺟُﻠﺒﮏ ﻭ ﻣﺎﻫﯽ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﻫﻮ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ.