منیره حسینی

به من حق بده به رویم نیاورم که چقدر دوستت دارم!

من همیشه هرچه را دوست داشته ام از دست داده ام
به من حق بده از روزهایی که نباشی بترسم
روزهایی که نیستی نابودم می کند

و جای خالی ات حتی با صدای هق هق هایم پر نمی شود
من می ترسم از نبودنت ..
از نحسی سرنوشتم که تو را از من بگیرد ..

این نامه را درست زمانی می خوانی که مرده ام
درست زمانی که ترسم از جوهر خودکارم ریخته است
و می توانم عاشقانه بنویسم :
تمام این سال ها دیوانه وار عاشقت بودم !

مهناز نجفی

مرادیوانه کردے،تا گشودے چشم شهلا را
به قدرے عاشقت گشتم چومجنونی که لیلارا

جهان اَرزانیِ مردم ،نمی اَرزد به یڪ اَرزن
نمیخواهم ببینم بی توحتی صبح فردا را

شده درسینه زندانی دلم مانندیڪ ماهی
که دوراز تو نمیگیرد سراغِ موج دریا را

توبااعجازچشمانت به من حسِ جوانی دِه
چنان یوسف شفاداد اودوچشمانِ زلیخا را

براےِ باتو بودن ها، نهادم روے دنیا پا
بیا بشڪن غرورم راچو ابراهیم بُت ها را

من که شاعر نیستم تا عاشق شعرم شوی

من فقط یک عاشقم بگذار تا شعرم شوی 

با من از ماندن بگو ، رفتن تباهم می کند

خوب میدانی غمت خانه خرابم می کند

من به لبخند دو چشمان تو عادت کرده ام 

ترک این عادت که میدانی چه کارم می کند

حمید مصدق

باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسک‌های
کودکِ خواهرِ خویش؛
که در آن مجلسِ جشن،
صحبتی نیست ز داراییِ داماد و عروس
صحبت از سادگی و کودکی است
چهره‌ای نیست عبوس!
کودکِ خواهرِ من
در شبِ جشنِ عروسیِ عروسک‌هایش می‌رقصد
کودکِ خواهرِ من
امپراتوریِ پر وسعت خود را هر روز،
شوکتی می‌بخشد.
کودک خواهر من، نامِ تو را می‌داند
نامِ تو را می‌خواند

گلِ قاصد آیا
با تو این قصهٔ خوش خواهد گفت؟!

گر چه بر چشمت جسارت کرده آهو را ببخش
گر چه خود را جا زده جای تو شب بو را ببخش
هیچ منظوری ندارد میخرامد مثل تو
کبک نازم راه رفتن های تیهو را ببخش

ماه فقط یک تار احساس رهایی میکند
بادهای هرزه گرد بوسه بر مو را ببخش
آرزو دارد غلام حلقه بر گوشت شود
خوش خیالی های باغ آلبالو را ببخش

دور اگر برداشت دور دست هایت بی خیال
آفتاب تن طلای من النگو را ببخش
کرده از اندام تو معماری اش را اقتباس
اصفهان و اون پل گستاخ خواجو را ببخش

گر چه بر چشمت جسارت کرده آهو را ببخش
گر چه خود را جا زده جای تو شب بو را ببخش
هیچ منظوری ندارد میخرامد مثل تو
کبک نازم راه رفتن های تیهو را ببخش

بازتاب ماه تو در ماه تو در ماه توست
آیینه در آیینه ایوان نه تو را ببخش
با خیالت خاطراتی دور پنهان کرده اند
دلخوشی گنجه های کنج پستو را ببخش

فلسفه یعنی تو که بالاتری از درک عشق
سفسطه بازی سقراط و ارسطو را ببخش
شاعری مثل مرا کرده خدا دیووانه اش
پس به من خرده مگیر و تا ابد او را ببخش